Portosin... haven der zonden

Vrijdag 17 zaterdag 18juni Camariñas in rust.

Genaaid worden met je broek aan, dat overkomt Edwin en Harris.
De dame van de autoverhuur bij ingaan verhuur wegbrengen naar de zaak en bij het einde van de verhuur wil de lieftallige Spaanse € 20 om Harris en Edwin weer aan boord te brengen.
De heren sissen nog uren na!

Ter douche, die bestaan hier uit scheve loshangende deuren, zijn twee in getal voor de hele goegemeente, redelijk smerig, leve het Spaanse maritieme toerisme.

Een oud roestig vat bij de havenmeester fourneert voor € 1.40 de liter onze diesel, levensgevaarlijk als er smurrie in zit, zijn gelijk je filters verstopt.
Wil je niet meemaken op zee.

PH en Jan zijn eindeloos bezig het grootzeil beter aan te slaan, dat komt neer op de schoothoek aantrekken met een talie, de hals wordt vervolgens beter bij de mast getrokken door een lijn rond de mast te slaan.
Het resultaat mag er wezen, het zeil doet beter zijn best.
Maar al te strak kan ook niet, met een plank kun je ook niet zeilen.

Op het menu staat vrijdag Chili con Carne, PH en ik snijden ons suf, een enorme pan wordt verzwolgen, Harris staat paf.

Het gereutel is s’nachts niet van de lucht. Met de slaapzakken uit het vooronder kan men veilig ter ballonvaart gaan!

Eigenlijk zijn deze vrijdag en zaterdag rustige dagen, er worden na het eten aardige wandelingen gemaakt, men converseert in de kroeg met een dronken Spaanse dame.

Niet te verwarren met Ali en zus Hieke, de Friese dokstukjes waar onze bronstige leeuwen ook mee op stap gaan.

Later op de avond komt André (van de Marieke) nog even langs.
Altijd goed voor het betere gesprek.
Maar dan ben ik al lang in dromenland.

Zondag 19 juni Camariñas – Portosin.

Het zal niet wezen of Tezz gaat altijd als laatste s’morgens de haven uit.
Ligt dat nou aan Harris’ steunzolen die hij vergeet, het feit dat PH altijd zijn hemd verkeerd om aantrekt, dat Jan de uitgang van zijn slaapzak niet kan vinden, of dat ik de nylons van Francisca aanzie voor mijn steunkousen.
Deze ochtend zal dat anders zijn….. om 08.30 is palaver, om 06.15 sta ik naast mijn kooi, hel en verdoemenis dan maar.
In rap tempo koffie zetten, brood smeren, douchen en scheren, rotzooi opruimen, er zijn enige notoire sloddervossen aan boord. Dan nog water tanken.

PH en ik staan bij het palaver als een van de eersten op de steiger, zo kan het ook.

Paul geeft ons een resumé van het weer dat ons te wachten staat, West zuid West 3 Bft.
Weer verschrikkelijk aan de wind dus.
Edwin is inmiddels na een avondje stappen met de maten ook weer onder de mensen, geen koffie dus en na het innemen van de zeeziekte pil begint het bij hem gelijk al te borrelen.

Hij zijgt in de roef ter bank, echter voor we met onze scherpe matrozenmessen serieus obductie kunnen doen, komt hij weer aan dek en begint aan een dag genieten op een mooie zee.

Vandaag passeren we een beroemd punt op de kust en wel Kaap Finisterre.

Het meest westelijke puntje van continentaal Europa.
In pré Keltische tijden waren hier al heiligdommen, we zien de Kaap als een magisch gebeuren voorbij glijden.
Voor de carrière van een zeiler toch wel een momentje om bij stil te staan.
Om ons heen zien we de zeilen van het flottielje opkruisen naar de volgende haven Portosin.
Er is al sprake van een licht Carieb gevoel op de blauwer en warmer wordende oceaan.

Harris staat op het achterdak tot het uiterste bereid achter zijn roede en loert de zee af naar vis.
Uiteindelijk lukt dat, een enorme geep wordt op onconventionele wijze aan boord getakeld, de haak zit in zijn rug.
Net iets voor Harris.
We hopen op meer geep, (lekker visje) maar de rest van de school laat zich niet verschalken.
Iedereen (ook Edwin) heeft een top dag, hoewel het niet bezeild is, maken we (natuurlijk met motor bij) aardige slagen.
De baai van Portosin ligt majesteitelijk voor ons, er is een plekje voor ons aan de steiger tussen de Montenara en de Barrus.

Wim (Triple Seven) heeft weer een onwaarschijnlijke hoeveelheid vis (makreel en tonijn) gevangen, daar krijgen we ook het nodige van, goed voor morgen voor de Zarzuelea van Harris, uiteraard wordt Wim uitgenodigd om mee te eten.

Vanavond regeert de blikopener met haché, sperciebonen en aardappelen.
Na het eten nog even een kuier op de steiger.

Slapen………, morgen nieuwe zorgen.

Maandag 20 juni Portosin, alles in rust.

Om 08.00 steekt Edwin zijn hoofd in het achteronder, time to leave, op naar La Coruña hotelletje pakken en dinsdagmorgen weer naar Patria vliegen. Hij, Hieke en haar man Pybe hebben dezelfde vlucht.

Hij zegt het super naar zijn zin gehad te hebben, op de kotstijden na natuurlijk.

Ik wordt deze dag weer even scheepstimmerman, in het achteronder is een opbergschap gemonteerd dat precies bij s.b. gang in je rug prikt en die de tweepersoonskooi 20 kostbare centimeters smaller maakt.
Zeker met de komende warmere tijden is het fijn dat je een beetje ruimte hebt en daar niet als broeiende haringen in een ton zit.

Daarom beitel, hamer, vijl en decoupeerzaag (met dank aan Jaap van de Bull) ter hand genomen en aan de slag.
Het is natuurlijk zaak, daarbij het fineer niet te beschadigen, alles is gelijmd dus oppassen.
Het lukt na een middagje zweten vrij aardig, het resultaat is verbluffend, meer ruimte in de kooi en lekker tegen de huid aanliggen bij koersen over stuurboord.

PH doet inmiddels boodschappen, daarna is het tijd voor de megaklus.
Zoals verteld hebben PH en Jan een aardig deukje aan s.b. op de kop gevaren, door een botsing met een zeeton op de nachtelijke Westerschelde ( shit happens!!!!).

Beide heren zijn op staalgebied niet voor een kleintje vervaard, Jan als duizendpoot op de zeevaart, PH met een oude gerestaureerde stalen sleepboot.

Er wordt (met dank) een hydraulische pers geregeld van Jaap van de “Novatrix”, balken, keggen en stophout bij de lokale werf, even later staat op het voordek de bijboot op zijn kant, en wordt Tezz met vereende krachten en enorme kracht weer uitgedeukt, ook deze klus lukt goed, zij het dat het naambord nog steeds gescheurd is en er bij geschilderd moet worden, dat doen we maar terug in Holland.
Een deuk in mijn ego is erg, een deuk in mijn auto erger, maar een deuk in mijn schip voelt aan als een doodwond.

PH gaat vervolgens verfbeschadigingen met twee componenten verf te lijf, Jan is druk doende een keesje te maken (valt niet in de erotische sfeer, maar is een werpbal om trossen uit te hiewen).
Harris is inmiddels in de kombuis bezig met zijn finest hour, het vervaardigen van een heerlijke Zarzuela (Spaans visgerecht). De geile luchten verspreiden zich over de steiger waar in het flottielje het gerecht al snel bekend is als de “Sensuela”.

Wim komt mee eten, vol verhalen van zijn tijden als skileraar, Harris en hij worden op een moment nog heel intiem met elkaar, de viskoffers gaan open en in opperste exhibitionistische staat vertonen de heren elkaar met rode konen hun fliebels en piebels waar mee ter visvangst gegaan gaat worden.

Er is eten over, op met de vispan naar de Marieke waar de bemanning zich buigt over makreel naturel (André kijkt wat zuinig uit de kajuit), onze Sensuela brengt daar verandering in.

Giselle Peters (20), nog even aan boord, de rest van de Mariekes ligt dan al op een oor.

Leuke meid, als ik 40 jaar jonger was, kon ze gelijk achter op mijn brommer.
Ze zegt dat ze grote bewondering voor haar vader heeft en ze veel om hem geeft!
Mijn vraag, of ik op haar vader lijk wordt gelijk negatief beantwoord!

Ontgoocheld ga ik ter kooi.

Nachtelijk epiloog…
Om 04.15 steekt Johan van de Aurora zijn hoofd door het luik, zwaar gestommel op de steiger. Als ik s’morgens naar de douche ga staat er een whisky fles uit de drankkast van Tezz naast de waterkraan op de steiger en staan alle luiken en deurtjes van de roef wagenwijd open.

Welke taferelen hebben zich hier afgespeeld??
Time for Romance??
Alleen een vroege meeuw kent het antwoord.