Ruige Bretonse kusten.

Maandag 6 juni Trébeurden – L’Aber Wrac’h

(Betekent in Gaelic “Ar Crach” eerste rots in zee die een oude vrouw als inspiratie heeft).

Wat is dat toch met dat opstaan………………………, tijd voor vieze praatjes.

Als ik wakker wordt sta ik op knappen van grote en kleine bah.
In normale omstandigheden loop je me gezwinde spoed een gang door, trap af, eerste deur links.
Hoe anders op de Contentezza.
In de eerste plaats stoot je keihard je hoofd aan de iets te laag gemonteerde boekenplank waarop je de Hogere machten verzoekt je voor eeuwig strafwerk te geven.
Aangezien de atmosferische druk op de diverse organen niet te negeren zijn is snel handelen op zijn plaats.

Als er nu 5 Zweedse fotomodellen aan boord waren (en Francisca ván boord), zou ik met mijn fiere jonge eik de roef instormen, echter ik vrees dat een dergelijke handeling weinig indruk op Harris, Jan en Piet Hein zou maken.

Daarom onder lagen beddengoed eerst op zoek naar hansop en stemmig herentricot om decent en met gezag de bemanning toe te treden.
Dan een “gang” door waar na passage geen luchtmolecule meer op zijn oorspronkelijke plaats is.
Maar die atmosfeer ligt inmiddels boven de rode streep.

Vervolgens moet de keuze gemaakt worden, moord ik de bemanning uit met de gang naar het scheepstoilet waardoor de atmosferen in de onderbuik direct zullen dalen, doch 12 m3 zuivere fosgeen aan de scheepslucht zullen worden toegevoegd, of kies ik ervoor de toiletten der haven 14 dagen bestempeld te zien als verboden gebied wegens een terroristische aanval van Al Quaida??

Elke ochtend een nieuw dilemma.

Een mens tobt wat af…

Om 09.00 uur palaver, stoere vrouwen en mannen staan op de steiger en horen gewapend met blocnote en kaart de laatstee gegevens van Paul.

Voor vandaag, het weer is koud, maar de wind uit de goede hoek W.N.W. terwijl wij W.Z.W langs de Bretonse kust moeten scheuren.
Dat wordt een feestje die halve wind.
Als tweede varen we de haven uit, de rest van het flottielje als hijgende jachthonden achter ons. Jan is deze dag opgestapt bij Wim van de Triple Seven, leert hij weer een beetje bij.

Lappen omhoog, rif eruit, kluiver erbij gedraaid.

Weldra rolt Tezz op een beginnende oceaandeining in de grijze ochtend.
Goed de waypoints op een lijn houden er zitten vooral bij de aanloop van l’Aber Wrac’h is het stranden op de rotsen geblazen.

De wind is stabiel 3 á 4 Bft. topweer voor Tezz.

10 uur en 9 waypoints verder zien we de golven majestueus tegen rotseilandjes kruimig wit omhoog spuiten. We strijken op zee, wel een dollemanskermis maar we weten ook niet wat ons in het rotskanaaltje en na golvende deining te wachten staat.

We worden verwelkomd door een heuse pilot in een rubberboot die ons naar de andere schepen van Oceanpeople. Meren af naast de Corneel een droom Halberg Rassy uit Monnickendam.

Gaucho Harris maakt knappende tortilla’s “Vamos a Ver”.

Op de radio Girl from Ipanema : and I love You so badly: tenorsolo.
Ga met de maten een lekkere wandeling maken. Naar het strand de zee zien, rare mensen die zeelui.

Harris en Piet Hein proberen inmiddels de stuurautomaat van de nieuwe Moody de “Fortuna” weer aan de praat te krijgen, eeuwige roem zal hun deel zijn als……

Nog wat lezen in de kooi, rozig in slaap vallen is ook geen straf.