Met de Neeltje Jacoba naar Camariñas
Door: contentezza2011
Blijf op de hoogte en volg Contentezza
17 Juni 2011 | Spanje, Madrid
Woensdag 15 juni La Coruña – Camariñas
Vroeg uit de veren, om 06.15 komt aan het gemengd snurkorkest der Contentezza abrupt een einde. Mannelijke corpes wringen zich uit onmogelijke houdingen in kooien, om tezamen in nóg onmogelijker houdingen in de roef in elkaar verstrikt te raken.
Harris en ik gaan ter douche, dat valt niet mee ,alles is nog potje dicht in de marina, ten leste kunnen wij na intensief speurwerk de edele delen schrobben in de douche van de lokale duikclub.
Met gezwinde spoed weer terug naar de steiger, waar om 07.30uur palaver is.
Yvonne vertelt over weer, communicatie, de laatste nieuwtjes van Camariñas wat betreft aanloop en ligplaatsen.
Om 08.00 uur maken we los en zeilen de marina uit, gelijk een stevige swell, ik vraag Edwin samen met PH beneden broodjes te smeren.
Enige minuten later is Edwin weer lichtgroen aan dek.
Dit zal de opmaat worden voor een hellig dagje voor hem. Hij is te laat met de pillen, moet constant overgeven, zoekt in wanhoop zijn heil in de roef op de bank, werkt niet.
Dan maar naar buiten in de frisse lucht, werkt ook niet.
Dus hebben we voor de rest van de dag om de 5 minuten een nieuw geluidssein, uuuuuoooooooaaaaaaaaaaaaaaaaah, gevolgd door vrolijk geklater.
Arme Edwin, zijn Homo Ludens zal eerst ten einde zijn op de steiger in Camariñas.
Om 09.00 uur, bij het eerste palaver op marifoonkanaal 88 krijgen we verse berichten, dat hengels snoeren en overig vistuig bij de collega’s uit het vet wordt gehaald en dat het flottielje van Oceanpeople gaat lijken op de Urker vissersvloot die op maandagmorgen hongerig de haven uit stormt.
Bij Harris ontwaar ik een vreemde smeuling diep in zijn achterogen, een lichte trilling in de rechterhand, vooruitstekende snorharen en een sluipende tred.
Alles wijst op een ontwakend jachtinstinct.
Uit de ruimen van Tezz worden hutkoffers met visspullen gehaald, kleurrijke plastic fliebels en piebels in afnemende en groeiende grootte, voorzien van reeksen glimmende weerhaken, verzwaard met pavanes voor duizelingwekkende zee-troggen, waar Jacques Cousteau een harde plasser van zou krijgen.
Reeksen kunstvissen, inktvissen, diepzeevissen en ondiep zeevissen staren ons met strakke ogen aan, de vangst moet groots & gegarandeerd zijn.
Dit alles wordt gemonteerd op hengels met molens die zo’n reikwijdte hebben,dat we van hieraf op de rede van Durgerdam zouden kunnen vissen………..
Voorts zou de molen van Harris niet misstaan op een boorplatform om 300 meter onderzeese pijpleiding in een keer naar boven te takelen.
Er valt een afwachtende stilte op de Tezz.
Ik zie ademsappels slokkende bewegingen maken, vibrerende stembanden, handen die fluks imaginair zaken naar kwijlende monden brengen, ogen die loeren naar andere ogen, of de komende overvloed wel gelijk verdeeld is………..
Alle ogen zijn in stille verering gericht op onze kapitein Ahab en zijn komende Moby Dick.
Uit de marifoon komen de eerste berichten….. Johan van de Aurora heeft twee prachtige tonijnen, Wim van de Tripple Seven meldt dat zijn schip zinkende is vanwege een stortvloed van makreel, Op de Bull zijn ze ook maar opgehouden met vissen, meer dan 30 makrelen p.p. krijgen Jaap en Ali toch niet in een maaltijd op.
Hoewel onze Belgische vrienden Rudy en Martine van de Fortuna, geen directe viskennis hebben, houden die het na 5 minuten ook maar voor gezien, ook daar zijn de haken door het vele bijten glad afgesleten.
Sabine en Jan van de Montenara vragen op de marifoon hoe een makreel dood te knuppelen,
Beiden lopen een blijvende tennisarm op.
En dit is slechts een greep uit de ontstane vis- orgie.
Op de Tezz blijft het stil, manmoedig meldt ik op de marifoon dat wij het laatste vat ook gepekeld en dichtgeslagen hebben, Paul riekt mijn leugen.
Wat daarvan zij, het wordt een mooie zeil/ motor dag; een hoge deining brengt Tezz op rollende heuvels naar Camariñas, 10 uur varen.
Op de steiger wacht Johan ons op, met een vers mootje tonijn in een heerlijke suchi saus.
Even later zien wij een ambulance arriveren, die een wijle later op een brancard onder spanlaken een mannelijk figuur onder de tranquilizers afvoert voor enige dagen herstel in een rustgevende kliniek hier ter stede.
Wij zullen hem bezoeken, vertroetelen, vergeven, er is meer dan vissen, we zien hem ook als mens……., dan maar een blikje haring in tomaten saus.
Ik loop de steiger op, kom bij de Fortuna langs, kluit mensen, Jaap van de Bull gooit voor mij een vers makreeltje op de barbecue, Rudy komt langs met een heerlijk blikje Leffe….
Het kan verkeren, zegt Bredero
Vroeg uit de veren, om 06.15 komt aan het gemengd snurkorkest der Contentezza abrupt een einde. Mannelijke corpes wringen zich uit onmogelijke houdingen in kooien, om tezamen in nóg onmogelijker houdingen in de roef in elkaar verstrikt te raken.
Harris en ik gaan ter douche, dat valt niet mee ,alles is nog potje dicht in de marina, ten leste kunnen wij na intensief speurwerk de edele delen schrobben in de douche van de lokale duikclub.
Met gezwinde spoed weer terug naar de steiger, waar om 07.30uur palaver is.
Yvonne vertelt over weer, communicatie, de laatste nieuwtjes van Camariñas wat betreft aanloop en ligplaatsen.
Om 08.00 uur maken we los en zeilen de marina uit, gelijk een stevige swell, ik vraag Edwin samen met PH beneden broodjes te smeren.
Enige minuten later is Edwin weer lichtgroen aan dek.
Dit zal de opmaat worden voor een hellig dagje voor hem. Hij is te laat met de pillen, moet constant overgeven, zoekt in wanhoop zijn heil in de roef op de bank, werkt niet.
Dan maar naar buiten in de frisse lucht, werkt ook niet.
Dus hebben we voor de rest van de dag om de 5 minuten een nieuw geluidssein, uuuuuoooooooaaaaaaaaaaaaaaaaah, gevolgd door vrolijk geklater.
Arme Edwin, zijn Homo Ludens zal eerst ten einde zijn op de steiger in Camariñas.
Om 09.00 uur, bij het eerste palaver op marifoonkanaal 88 krijgen we verse berichten, dat hengels snoeren en overig vistuig bij de collega’s uit het vet wordt gehaald en dat het flottielje van Oceanpeople gaat lijken op de Urker vissersvloot die op maandagmorgen hongerig de haven uit stormt.
Bij Harris ontwaar ik een vreemde smeuling diep in zijn achterogen, een lichte trilling in de rechterhand, vooruitstekende snorharen en een sluipende tred.
Alles wijst op een ontwakend jachtinstinct.
Uit de ruimen van Tezz worden hutkoffers met visspullen gehaald, kleurrijke plastic fliebels en piebels in afnemende en groeiende grootte, voorzien van reeksen glimmende weerhaken, verzwaard met pavanes voor duizelingwekkende zee-troggen, waar Jacques Cousteau een harde plasser van zou krijgen.
Reeksen kunstvissen, inktvissen, diepzeevissen en ondiep zeevissen staren ons met strakke ogen aan, de vangst moet groots & gegarandeerd zijn.
Dit alles wordt gemonteerd op hengels met molens die zo’n reikwijdte hebben,dat we van hieraf op de rede van Durgerdam zouden kunnen vissen………..
Voorts zou de molen van Harris niet misstaan op een boorplatform om 300 meter onderzeese pijpleiding in een keer naar boven te takelen.
Er valt een afwachtende stilte op de Tezz.
Ik zie ademsappels slokkende bewegingen maken, vibrerende stembanden, handen die fluks imaginair zaken naar kwijlende monden brengen, ogen die loeren naar andere ogen, of de komende overvloed wel gelijk verdeeld is………..
Alle ogen zijn in stille verering gericht op onze kapitein Ahab en zijn komende Moby Dick.
Uit de marifoon komen de eerste berichten….. Johan van de Aurora heeft twee prachtige tonijnen, Wim van de Tripple Seven meldt dat zijn schip zinkende is vanwege een stortvloed van makreel, Op de Bull zijn ze ook maar opgehouden met vissen, meer dan 30 makrelen p.p. krijgen Jaap en Ali toch niet in een maaltijd op.
Hoewel onze Belgische vrienden Rudy en Martine van de Fortuna, geen directe viskennis hebben, houden die het na 5 minuten ook maar voor gezien, ook daar zijn de haken door het vele bijten glad afgesleten.
Sabine en Jan van de Montenara vragen op de marifoon hoe een makreel dood te knuppelen,
Beiden lopen een blijvende tennisarm op.
En dit is slechts een greep uit de ontstane vis- orgie.
Op de Tezz blijft het stil, manmoedig meldt ik op de marifoon dat wij het laatste vat ook gepekeld en dichtgeslagen hebben, Paul riekt mijn leugen.
Wat daarvan zij, het wordt een mooie zeil/ motor dag; een hoge deining brengt Tezz op rollende heuvels naar Camariñas, 10 uur varen.
Op de steiger wacht Johan ons op, met een vers mootje tonijn in een heerlijke suchi saus.
Even later zien wij een ambulance arriveren, die een wijle later op een brancard onder spanlaken een mannelijk figuur onder de tranquilizers afvoert voor enige dagen herstel in een rustgevende kliniek hier ter stede.
Wij zullen hem bezoeken, vertroetelen, vergeven, er is meer dan vissen, we zien hem ook als mens……., dan maar een blikje haring in tomaten saus.
Ik loop de steiger op, kom bij de Fortuna langs, kluit mensen, Jaap van de Bull gooit voor mij een vers makreeltje op de barbecue, Rudy komt langs met een heerlijk blikje Leffe….
Het kan verkeren, zegt Bredero
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
