Herkos Odenton: Glimlach door de haag der tanden

Vrijdag 11 juni Golf van Biscaje

Nacht, nacht, nacht.

Het uur van de wolf 0.00.
Piet Hein in zijn hut draait zich nog eens om, de motor raast naast hem, hij zal zich wel schrap gezet hebben, het schip kaaiert zich een weg door een onrustige zee. Schuim op hoge toppen, duisternis in diepe dalen.
Tijd om te porren. P.H. is een snelle starter, die kun je om 23.55uur gaan roepen.

Koffie klaar gezet, O.K. P.H., daar zeilt de Marieke en dwars peil je de Albacora. Gekleurde lichtjes in een zout inferno.
Speed speed is het parool, de snelle jongens lopen steeds meer uit, hoe kunnen we hun tempo een beetje bijsloffen?

We proberen de zeilen zo te stellen dat ze met de motor meetrekken, welke koers is daar het beste voor?

Ik ga naar mijn hut langs de zeer smalle Via Dolorosa, glijmiddel gewenst, valt niet mee in die kooi, let’s do it.

Probeer te slapen tot 06.00 uur.
Vreemd idee, gescheiden worden door en schilletje van 5 mm met 4000 meter diep koud zwart water onder je, wat krioelt daar allemaal?
Mijn enige geruststelling is, dat het “Stahl des Contentezza’s im Heimat hergestelt ist”, dat geeft een beetje een Mercedes gevoel.

Overigens verdenk ik de bouwer van het schip ( Klammt Dortmund 1973) ervan dat hij voor de bouw van Tezz bij oude legervoorraden van de Wehrmacht een overrijpe Tigertank gepakt heeft en de loop ervan als mast naar boven gebogen heeft, ik bedoel maar.

Piet Hein aan dek, Harris standby, Poelens in sluimerstand.

We houden de motor op 1900 toeren, speren met het schip!
Naast ons doen de stokers van de “Marieke” en de “Albacora” ook nog een mudje kolen extra op de plaat. Hel en donder.
Toen we l’Aber Wrac’h verlieten zagen we in de verte 13 vette rookpluimen als angstige hazen aan de kim verdwijnen.
Paul heeft wèl indruk gemaakt met zijn verhaal van de forse depressie die zaterdagmiddag en in de loop van zondag met 5 á 6 Bft. gaat opsteken, iedereen wil dan in la Coruña zijn.

Die Golf van Biskaje is berucht en gevreesd, Als daar echt de hel losbarst kunnen coasters op volle kracht draaiend, het soms niet tegen de golven opnemen en verdagen zonder pardon aan lagerwal.
Scherpe tanden heeft die golf, wij maken alleen het melkgebitje mee, maar daarvan zijn we al fors onder de indruk.
Tezz (zwaar beladen) duikt in de golven en heeft een halve meter massief water op het voordek. De dorades houden het, er komt geen water door de luchthappers.

Jan heeft de stuurautomaat bijgesteld, die doet het een stuk beter. We kunnen het schip er goed mee op koers houden.
Dubbel rif, kluiver bij, Tezz wil wel een robbertje knokken. Is er klaar voor, geeft de golf een rechtse uppercut.

Harris lost P.H. af, ik Harris. De morgenstond heeft zilt schuim in de mond.
Nescafé, broodje smeren; probeer boterham met beleg in de mond te steken, geen sinecure aangezien de ham 5 cm boven de boterham zweeft.

Een nieuwe dag begint.

Zaterdag 12 juni aankomst la Coruña

De wind neemt iets af golven komen tot bedaren, waar blijft die depressie?
Heeft dr. Murphy vakantie, of het te druk met ander onheil?


De drie achterhoeders Marieke, Albacora en de Contentezza varen in keurig slagverband,
(waar een Russisch smaldeel overigens een punt aan kan zuigen!) een dag tezamen op, drie boeggolven, we zien de Albacora en de Marieke soms helemaal onderwater verdwijnen, zo hoog zijn de golven.

Jo van de Marieke neemt foto’s van ons, ook de Tezz is regelmatig ver onder zeeniveau.

De dag verglijdt, de wind neemt weer toe, op een gegeven moment loopt het schip uit het roer, Harris houdt haar niet….. gijp, PH een snoekduik naar buiten legt het schip samen met Harris weer op koers. Teamwork zo moet dat!

Dhr. Murphy is toch nog mét ons, een massief zoute straal spuit tijdens de gijp uit het aanrecht naar boven; kombuis zeiknat, Poelens roept zijn Schepper weer op indringende wijze aan.

Inmiddels is Jan met de Vlaamse vrienden Rudy en Martien op de “Fortuna” (de pech hebbende nieuwe Moody) al om 15.00 uur La Coruña binnengelopen. Hij heeft daar goed werk verricht (en een hoop geleerd), door Rudy te helpen met zeilen en sturen.

Zover is het bij ons nog niet, wij hebben nog de nodige windvlagen en donkere wolken voor de boeg. Het wordt weer avond, de derde op zee, we zien bij een ondergaande zon een vage schilderachtige streep; Hispanolia at last.

Eten, ook belangrijk
Die 6 ton macaroni staan veilig in een roestige zeecontainer onder de tafel in de roef.
Aangezien de inhoud van de laadkist nog niet beweegt, zet ik mij schrap achter het fornuis en met een toegevoegd blik Ratatouille beginnen wij aan het nieuwe knagen en verteren.

Weer wacht lopen, ik ben om 02.00uur aan dek PH stuurt, GPS’t en houdt uitkijk.

Nog 40 mijl tot waypoint 16-1 nog 20 mijl naar waypoint 16-2.

We zijn er bijna…God lof!
Ook op de Marieke en de Albacora wordt voor het kinderlijk gelovige zeevolk een eenvoudige dankdienst gehouden, geleid door ds. Leon en ds. André voor behouden overtocht.
Hier op de Contentezza, is ds. H. Kemp, beroepen te Mijdrecht (gezien zijn niet aflatende godsvrucht) uiteraard degene die ons in contact brengt met het Hogere.

Nog 5 minuten en we liggen vast, niet eens zover van de rest van het flottielje.
Spaans ochtendzonnetje.

Welkom in de kuip van Tezz mannen, hier regeert koning whisky voor een tijdje.
Sterke zilte verhalen……..
Om 08.00 uur de klamme lappen opgezocht, voldaan en moe, iedereen.
Het is Acuncion, een klok begint te luiden. Mooi geluid, geen onzin.

Zondag 12 juni la Coruña.

Om 12.00 steken hoofden uit kooien en wordt de nieuwe dag begroet.
Jan is weer terug van zijn Vlaamse avontuur. Wil alleen nog maar friet.

Niets kan mij op deze prachtige ochtend meer bekoren dan frisse matrozenpakjes en jongelui die vol jolijt dekken spoelen en Tezz schrobben dat het een lieve lust is.
Je moet jeugdige knapen als Piet Hein, Jan en Harris natuurlijk de kans geven ten volle van hun ontluikende adolescentie te genieten.

Hoe anders (moet ik vaststellen) is de werkelijkheid, oude wrakken hijsen zich bevend, door whisky dampen omgeven, met krakende gewrichten uit hun kooien.

Maar ik ben een adept van dhr. J.P. Balkenende: doorwerken tot je tachtigste, dus mijn bemanning kan nog een tijdje mee.

Prima douches hier, gutsende stralen van een tropisch regenwoud, aardige havenmeesters en de eerste Spaanse zinnen “Ariba corazon, abacho pantalon” die wijsheid leerde ik van een oude Spaanse zeeman op mijn “Eendracht” reis in Cadiz.

Beetje lummelen, verhalen van andere schepen. Balken op zee doormidden gevaren, netten in de schroef, boomstammen tegen poly kielen, uitvallende marifoons en GPS’en, bezwijkende boegschroef deksels (Fortuna), en andere nautische onverkwikkelijkheden.

Tijd om de stichting van “Het Kleine Leed” in te schakelen.

Men integreert, drinkt wijn en eet paelja op de “Juanita” Bavaria, bij Paul en Ria trots als een aap met 7 duimen (zullen we maar zeggen) op hun derde kleinkind: gefeliciteerd.
Daarna een biertje op de “Aurora”, bij Johan en Milly op de Wauquiez.
Voort gaat het, dek op en dek af.

Dan breekt het onheil los en even later nodig ik iedereen uit om Tezz te komen bekijken. Men wil!
Johan oppert in zijn nobele onschuld aan een nieuwe fles excellente whisky ter ophoging der feestvreugde naar Tezz mee te nemen.
Een onbezonnen daad, men kan met minder gevaar een onschuldig lam een donker bos met hongerige wolven insturen, dan een fles jajum single malt meenemen naar de Contentezza.

Men verneemt een korte wijle later een imploderend geluid en leeg is de fles.
Uiteraard heb ik hier part nog deel aan, reeds in de jaren 50 jeugdkampen stond ik bekend om mijn gematigdheid in drankzucht en mijn voorliefde voor erkende vruchtensappen en karnemelk.

Wat zij van dit alles, Johan staart verbijstert naar zijn lege fles.
De banjo komt nog op de proppen en even later klinkt op Spaanse bodem “Er ruist langs den wolken een lieflijken naam”. Tezz heeft uiteindelijk toch nog een voorbeeldfunctie voor de vloot. Geen Rolling Stones maar Petrus Datheen.

Op de “Corneel”, (onze buurman) ligt men in deze uren te shaken van de herrie, arme Cor we zullen het wel weer goed maken.
Ali doet als Cultureel hoogtepunt nog een kuise West Armeense paaldans langs de teakpilaar van Tezz, Johan (en anderen) liggen in een deuk, maar Ali heeft onbetwiste aanleg.

Men gaat ter kooi, wat wiebelt zo’n steiger……

“In vino veritas”.

Maandag 13 juni La Coruña haven

“I never drink again”, berouw komt na de zonde!
Vol afkeer staren de opvarenden van de Contentezza naar lege flessen, ingeknepen bierblikjes en meer sporen die op een recent alcoholisch verleden duiden.

Douchen, veel water op zwabberige hoofden.
Daarna met flinken pas ter stede.
La Coruña mooie stad, veel zeer oude kerken vroeg Romaans, tegelijk discussie of de zuilen nu Dorisch, Korinthisch of Ionisch zijn. PH en ik verschillen van mening, Google zal uitkomst bieden.

Supermarkt, inslaan… dos cien gram de Jambon, zo, dat komt er vlot uit.
In een parkje aan een blikje bier en wat ingekochte broodjes. “Ons bin Suunig”.

s’Middags naar Leon van de Albacora, hij gitaar ik banjo, Jan komt gepast meeblèren.
Spotten een intiem parkje met resten van een Romeins bouwwerk. Gaan we feestje bouwen morgen.
Terwijl Wim in de mast van de “Tripple Seven” bengelt, ben ik even voor een biertje aan boord van de Katharos, wat een schip, totaal anders dan de Tezz, design versus teak, “Jeder soll auf seiner Weise selig werden”.
Vol trots laten Janneke en Bert mij de schuit zien.
Technische snufjes alom. Design met hoofdletters.

Vroeg ter kooi, de menselijke cellen willen ook wel eens een boerennacht.
Nog even contact met Francisca, Myrthe en Lara in Apeldoorn.
Alles wel.
Dat slaapt lekker.