Guernsey at last

Met een uur vertraging dat wel. Jan en Piet Hein met die motorhandel…..

Het weer is heiig, weinig wind, tegen uiteraard, we gaan weer eens wat aan “global warming up” doen, een zooi dieselen.

Bij het flottielje blijven is het consigne.
Ons routeboek en de Reeds vermelden de spoortijden van de stromingen die hier staan, ben je een uur te laat, dan mis je ernstig de trein en heb je de stroom fors (4 kn.) tegen.

Maar zover is het nog niet, we kunnen dankzij onze motor aardig bij het peloton blijven, waar enige scheurrakkers bijzitten.
In de middag trekt de wind aan, we rollen de kluiver in.
Tezz duikt in de golven harder en harder, waarbij (zoals ik later zal merken), de trede op de preekstoel voor, van het schip wordt geslagen. Die “doe” vakantie komt steeds meer in zicht.

Harris kan niet koken, teveel zeegang, maar ja eigenlijk ben ik natuurlijk een sufferd, een pan macaroni voor vertrek is snel gemaakt, sneller opgewarmd en ten snelste door de 4 aanwezige roofdieren weg geknaagd.
We (ik) moet misschien nog een beetje een het ritme van de zee wennen en meer de verhalen volgen, die ik zo vaak over zeezeilen las.
Maak de hap klaar vóór vertrek!!!!

Terwijl ik deze regels over voedzame zee-kost schrijf, ligt Piet Hein breed uit in het gangboord te kokken het gelaat zorgvuldig naar het oosten. Dat gebeurt met krachtige stoten uiterst professioneel en met een massief gele straal. Hij krijgt water om de mond te spoelen, leuk is het niet, omdat hij er ook zijn antibiotica uitgooit die hij nodig heeft voor zijn hand.

De nacht komt, een eindeloos stuk Engels Kanaal voor ons, wachten komen wachten gaan, we houden het redelijk vol, iedereen krijgt wat uren slaap.

Woensdag 1 juni 2011, op weg naar Cherbourg.

Morgenstond met goud in de mond….

De wind ruimt iets naar het noorden, de lappen staan er goed bij, maar nog steeds bromt de motor, heerlijk ontbijtje op zee dat wel.

Op drie na zijn alle schepen uit zicht, maar om de drie uur hebben we op kanaal 88 marifoon contact met de Shaula, het flottielje schip van Paul en Yvonne.
Geven onze positie door en horen die van andere schepen t.o.v. het volgende waypoint.

Het blijkt dat we ongeveer 10 mijl achterlopen met de snelle rakkers voorin, maar we zijn ook Boulogne een half uur later uitgelopen, dus de nachtelijke schade is beperkt gebleven.

In de middag krijgen te maken met steeds fellere stroom tegen, de motor moet een paar tandjes meer geven.

De “Marieke” een Victoire 933 een wat kleiner schip, heeft het zwaar en blijft steeds meer achter, Dat zal tandenknarsen worden voor André de schipper.
De stroom is nu bijna op zijn felst, de Contentezza kan na ferme worsteling eindelijk tussen de havendammen van Cherbourg komen, de Marieke ligt nog buiten “het water dun te malen”.

Op zee heeft Harris al zijn “mise en place”, gemaakt, de touwen zijn nog niet vast of een heerlijke stoofpot van lof met kaas, aardappelpuree en tartaar vindt zijn weg ik klokkende strottenhoofden. Dat smaakt, heerlijk pilsje erbij, de zeeman komt na 36 uur weer een beetje op peil.

In the mean time spuit Jan het zout van het schip af, als we zo doorgaan kunnen we Tezz beter JOZO noemen, even later ligt het schuitje er weer fris bij.

Nog een laatste neut, wat vaag gebabbel en om 22.00 uur torn toe.

Donderdag 2 juni Cherbourg (Fr.) – Guernsey (Eng).

Klokken beieren op een zonnige ochtend, Hemelvaart.

Als oprecht Christen wil Harris natuurlijk gelijk naar de heilige Eerendienst, ik kan hem maar net overtuigen, dat gezien de korte tijd die we nog voor vertrek hebben een paar foto’s van het oude kerkje voor onze schepper ook wel zullen volstaan.

Even later palaver (overleg) van Oceanpeople op de steiger.
We krijgen een laatste weeroverzicht, de wind is noordelijk, joeperdepoepie eindelijk minder of geen motor.

Dat vertrek, Tezz speert gelijk de haven uit, de Albacora en de Bull (andere flottielje schepen) krijgen bijna gelijk een enorme kanaalferry over zich heen, geloei van een zware scheepshoorn, Harris merkt als kenner van parend rijm op: De Bull was bijna de lul”.

Kijk, van zulke poëtische hoogstandjes krijg ik het nou warm.

Even later de “Alderney Race”.

Nou inderdaad een “Race”, tussen het kanaaleiland Alderney en het Franse vasteland staat werkelijk de felste stroom die ik ooit gezien heb, zelfs de Elbe bij Cuxhafen is er een makkie bij.

Met 13 knopen snelheid ligt Tezz ongelovig met haar kont te draaien, zulks is nog nooit vertoont. Het water is glad met vervaarlijke stroomrafelingen, dan weer een gigantische draaikolk, een nautisch inferno daar beneden de zeespiegel.

Zigzaggend en tollend houden we het schip op koers, motor staat fors bij.

Maat de zon schijnt, een heerlijk windje, als we uit de “Race”zijn gaan alle lappen omhoog en Tezz laat haar volledige zomerjurk aan alle Franse meeliggers zien.

Paul heeft ons verteld, dat er een race van 150 Franse zeilschepen opzeilt naar Guernsey.
Normaal gesproken is het al een gekkenhuis in de aanwezige havens, het zal nu zeker wel van de maffe zijn.

Foto’s worden genomen van andere schepen, Tezz mag ook op de klassenfoto.

We zien de contouren van Guernsey opdoemen in de zonovergoten nevel.
Rotsen, wier en stralend wit zand, het lijkt wel een nautisch sprookje.
In de haven is nog geen plek, we gaan voor anker in de Havaled bay, iets ten zuiden van de haveningang. Een krijgshaftig oud fort kijkt op ons neer, de kruisvlag van Guernsey laat zich zien.
Het water is glashelder, we zien ons 50 kg zwaar anker met zware ketting pijlsnel in de groene diepte verdwijnen. Die 20 meter ketting en dat anker wel met bovenarm pk’s weer op de lier naar boven draaien, maar dat kusje klaren Jan en ik onder het zingen van een opwekkende shanty met jolijt en met een knarsend ankerlier van Strikwerda uit Schraard, heeft onze aanwezigheid bij shantykoor “de Boezemvrienden”, toch nog enig nut.

Na een uur is het “anker op” en we varen na de Bull ( logger 17 meter) en de Novatrix Halberg Rassy 15 meter de haven in.

Dat wordt dus weer eens draaien op de punt van je kont, met een halve meter speling kan Tezz draaien en weer met de kop naar buiten steken.
Harris denkt dat het mijn uitmuntende stuurmanskunst is, ik hou het maar op een flinke portie mazzel.

Dan een steigerborrel, het hele flottielje stormt met heerlijke biertjes, flessen wijn en de nodige superbe knagerijen de steiger op. “Jolly Good those Dutchies”, hoor ik onze stifflippige buren opmerken.

De “Frogs” (scheldwoord voor de kikkerbil etende Fransozen), kunnen hem minder bekoren, ze hebben wel smaak die Engelsen.

s’Avonds komt Ali van de Bull nog even buurten, gezellie gezellie, alle mannen zijn onder de indruk, zelfs de schipper van de Marieke, die een herensmaak heeft, komt haar twee verse viooltjes als “bouquet d’élégance “ offreren,………. het kan verkeren.

Naar bed naar bed zei Duimelot

Vrijdag 3 juni, Guernsey haven.

Bij het opstaan worden mij de zegeningen van Engelse techniek weer eens deelachtig.
Engelsen leggen bijvoorbeeld sanitair niet in één keer goed aan, maar hebben een voorliefde voor snoeren die van een onbekend punt naar een apparaat gaan waarvan men tot op heden nog niet weet wat nut en functie is, laat staan hoe het te bedienen.

Het geheel wordt dan gecompleteerd door reeksen koperen handels die tegengesteld moeten staan, op de richting die een normaal mens voor menselijke norm houd.

Zo ook de douche installatie van Guernsey van onze marina.

Ik word eerder leidinggevende in de kerncentrale van Borselle dan dat het mij lukt alhier een douche in de cabine te nemen.
Afwisselend wordt ik gekookt en ingevroren, bloody English!

Met Harris in st. Peterport boodschappen doen, sticker kopen voor het toilet, Tezz qua begint qua stickers op de achterkant te lijken van een stacaravan op de Landal Greenparc camping te Uchelen.

Ondertussen worden Harris en ik bij het oversteken van de straat bijna als twee kakkerlakken door het verkeer op het asfalt platgedrukt, je kijkt als Hollander in deze heidense streken ook altijd de verkeerde kant op.

Broodjes bij Marks en Spencer, bankje, pak melk, veel filosofie en andere onnuttige zaken; Harris is op dreef.

Pondje God meer of minder, of “Wie schiep God???” Ik neem mij voor na de vakantie met de jonge knaap maar eens een paar dagen te gaan filosoferen in een klooster (als ik hem zo ver krijg……).

Ondertussen schijnt de zon.

We nemen een bus en voor wel 1 pond worden we 1 ½ uur op het eiland rondgescheurd terwijl onze chauffeur 3 mm van de gemetselde muurtjes langs de weg afblijft.
De mortaliteit van voetgangers en fietsers beleeft hier een opmerkelijk Europees hoogtepunt.

Maar het is een prachtig eiland, witte cottage’s, mooie tuinen, de laatste modale Engelsman verliet in 1835 het eiland.

Broodjes shoarma bij terugkomst in de haven, met een kegel van knoflook uit de mond waar een aap aan kan turnen, biertje erbij, de knagerij is weer top.

Met Alie en Jaap van de Bull na het eten nog even een ommetje gemaakt, we belanden in een soort disco, waar de aanwezige jongedames, zeer veel waterstofperoxyde genuttigd hebben, de pants twee jaar op 90 graden gewassen, het bloesje van hun driejarige zus geleend hebben en met succes een superkraak gezet hebben in de eilandse parfumerie.

Het rijpe ooft ligt voor het oprapen, wat is de natuur toch mooi.

Ik maak het niet al te lang met Jaap en Alie en wil mijn boordgenoten van deze lokkende veergezichten deelgenoot maken, dus daarom weer snel naar boord terug.

Echter de twee geilneven zijn al lang als tochtige speurhonden de wal op en verschijnen eerst om 03.00 uur weer in de haven.

Aan boord van de Tezz nuttigt men inmiddels een kopjen warme chocolade melk met een Maria biskwietje.

Ik verslind als laatste nog in nachtelijke verlatenheid, wachtend op de boys het boek “Congo” van David van Reybrouck.

Ook een lekkere ventjes die Leopold II en Albert I en hooggeplaatste Belgische hotemetoten, kunnen gelijk met broeder Mladic de trein pakken naar Den Haag.

Arm Congo…

Gestommel op dek, de studs kunnen in de stable.

Ter kooi.