Tocht naar Normandie

Te lang op de boerderie gezeten??

Donderdag 26 mei, ergens bij het Slijkgat en de Roompot..

Gestaag brommen 4 jappen hun lied van verstuivers, V snaren, oliefilters en keerkoppelingen. De motor loopt als een zonnetje.
Moet ook, want zoals de Engelsen zeggen: “comming events cast their shadows before”.

De shit komt eraan, in de loop van de nieuwe dag rukt een hoop smerigheid vanaf Engeland op naar de Hollandse en Belgische kust.

Ik zet de fok nog even bij, scheelt gelijk een knoopje. Die kan na een uurtje weer naar binnen worden gedraaid, de wind vliegt alle kanten op.

Mijn wacht zit erop, Jan en Piet Hein nemen over, door een nauw gangetje naar het achteronder gewurmd, daar wacht een warm dekbed maar bovenal het lekkerste kontje van het westelijk halfrond, dat valt goed in slaap.

De zeeman heeft het over “Kaap kont ronden”.

Als je wel zin hebt om met je leuke buurvrouw van 30 een biertje te gaan drinken is er een silhouet met deegrol bij de voordeur die je ijlings doet besluiten om dat biertje nog maar even uit te stellen.

Maar dat zijn allemaal dromen, ik wordt om 06.00 door Francisca gepord, teiltje koud water op het toilet en er kan weer fris aan een nieuwe dag begonnen worden.

Inmiddels zijn Koen en Francisca op hun wacht op de Wersterschelde aangekomen, is de wind behoorlijk toegenomen en liggen we dwars van Vlissingen.
Paul van Oceanpeople heeft ons verteld dat we niet de oude koopmanshaven in kunnen, er ligt een drempel van 1 meter bij laagwater, voorts zijn er twee voetgangersbruggetjes.
Dus wachten op rijzend tij.

We varen door naar de eerste binnenhaven, waarvoor we moeten schutten, dat gaat soepel en we varen de vissershaven bij scheepswerf Damen in.
Liggen een uurtje bij de vrienden van de RWS steiger, daarna telefoon met Paul die zegt dat we kunnen komen naar de Koopmanshaven.

Opnieuw schutten, waarbij de Contentezza in de sluis bijna zo’n Zeeuwse oliehengst in haar achterste krijgt. Godsgloeiende….

De Westerschelde is in een uur tijd veranderd in een soort super schuimend golfslagbad waar de wind overheen giert, wind tegen stroom, Tezz ligt op volle kracht te ronken en kan er nog maar een schamele 0,8 mijl per uur uit persen.

Luctor et Abortus” zeggen de Zeeuwen, “ik worstel en drijf af”.

Golven slaan over het voordek en met een laatste snoekduik komt Tezz in de voorhaven bij de loodsensteiger.
We zijn een bezienswaardigheid en een fraai voorbeeld van ramptoerisme, ik krijg klamme handjes om Tezz door de nauwe doorgang van 6 meter! met dwarstij door de ingang te krijgen. Het lukt en ik draai Tezz gelijk. Helpende handjes op de meersteiger van Paul en de havenmeester.

We zijn toch wel met onze Noordzee tocht door het oog van de naald gekomen, het is inmiddels zuidwest 7 met uitschieters naar 8 Bft. Horen van de Havendienst dat er diverse jachten in problemen zijn.
Iedereen zoekt na een doorgewaakte nacht zijn mandje op, het 5 snurkensemble is spoedig te horen.

De dag wordt voor het grootste deel horizontaal doorgebracht, s’avonds een lekkere pot aan boord van Francisca. Tevreden na-knagend zet men de spijsvertering weer horizontaal voort.

Vrijdag 27 mei Koopmanshaven Vlissingen.

Paul Matthijssen komt in de ochtend aan boord om de uitrustingeisen door te nemen, het papierwerk na te lopen en meer grondstoffelijke zaken onder ogen te zien.

Op het gemis van een motorkegel na komen we door de keuring en even later wappert fier de rode vlag van het O.P eskader in ons BB want.
We gaan vervolgens onnuttige zaken kopen in een ververwijderde watersportzaak waarbij Delphi oliefilters niet te verkrijgen zijn, die moeten uit Middelburg komen.
Ook dat probleem wordt door Danny (zoon Francisca) de volgende dag opgelost.

We lopen het schip nog eens na, houden oeverloze zwetspartijen over diverse navigatiesystemen en of je beter met een driestrengskabel of met een vierstrengs- kunt afmeren.
De meningen lopen uiteen.
s’Avonds nog even naar de hippe kroeg, waarbij ik aan de rockstampende vrouwelijke tatoo DJ van 23 vraag of ze ook platen van de Beatles heeft.
Haar pogingen om een ziekenwagen van 112 te bellen kunnen door mij nog net worden voorkomen.

Ontgoocheld stort ik mij even later in Morpheus armen.`

Zaterdag 28 mei Vlissingen Koopmanshaven’

Wat een waaigat dat Vlissingen.

De wind doet de schepen in de haven hellen, rukt aan meertouwen en perst stootwillen in elkaar.
Afwisselend vuilgrijze luchten en een kwartiertje felle zon, die naar meer doet verlangen.
Boodschappen alom, Schoenenreuzen voor de laatste bootschoenen, Hema’s voor de verkeerde verdeelstekkers, de bemanning van de Contentezza bezorgt de plaatselijke middenstand een financieel orgasme.

En morgen is het koopzondag, ….. wéér luid gejuich.

Ook de rest van het flottielje laat zich niet onbetuigd, de bagagekar van de haven heeft rap nieuwe banden nodig, overal worden de ruimen tot het allerlaatste gaatje volgeperst.

Familie komt, familie gaat, bij ons komt ( Francisca’s zoon) Danny van IJzendoorn met Miranda en kroost afscheid nemen, in vele belendende kuipen ontstaan familiefeestjes.
Later op de dag arriveert Cees Segers met vrouw Josée om ook uit te zwaaien.
En passant wordt door Cees een medische lawine over ons uitgestort, we hebben voor onze oceaantocht de meest exotische ziektes uit onze mouw gegoogeld, alle denkbare behandelingen kunnen tot een termijn van 5 jaar in de ziekenboeg van Tezz worden uitgevoerd.

Mochten er nog opvarenden tijdens de reis een opkomende kinderwens hebben, Harris heeft een spoedkursus K.I gevolgd en kan het betreffende rietje doeltreffend en steriel inbrengen.

Maar dat weer weer…

Met volle kracht en onverminderd raast de zuidwester over de Westerschelde, laat de loodsboten bijna kopje onder gaan en dendert gekuifde golven tegen de oude loodssteiger voor de haveningang.

Ik zie het helemaal niet zitten om in die heksenketel af te zakken naar de Belzenkust en verder.
Er is s’middags palaven geblazen met Paul en Yvonne van Oceanpeople. Daar krijgen de schepen te horen dat de verwachtingen zo slecht zijn, dat zondag niet wordt uitgevaren maar eerst maandagmorgen om 02.00 uur de contactsleutels kunnen worden omgedraaid.

Dat geeft even rust.

Schipper Leon van de Albacora komt langs met gitaar om een paar zeemansliederen in te studeren voor het diner s’avonds in het havenrestaurant.

Banjo – gitaar, dat bijt elkaar niet.
Dat diner begint om 18.00 goed verzorgd met een heerlijke trappist van de tap.
Even later klinkt een aangepaste versie van de Zuiderzeebalade, een stapellied van Leon en vervolgens mijn uitgeblérde Wild Rover met woest geklap door het restaurant.

De gasten die er nietsvermoedend zitten, moeten wel denken dat er een zooi “mentaly disabled” hun jaarlijks uitje heeft.
Het absolute muzikale hoogte punt is aangebroken is wanneer Jan de Ruiter/ Pavarotti
zijn “what shall we do with a drunken sailor” op de planken zet. We zijn getuigen van een artistieke doorbraak.

Wachten op de dag van morgen.

Zondag 29 mei Vlissingen.

En nog steeds raast het over de Westerschelde, maar stukje bij beetje…..

Paul en Yvonne hebben besloten twee route’s in een te doen, dus het wordt Vlissingen Boulogne sur mer, een afstand van ongeveer 100 mijl (180 km.)

Maar 5 mijl per uur tegenwinds, golven en stroom haalt ons Tezzje niet.
We wachten maar af.
Bij het palaver worden wij gevraagd als eerste schip de haven uit te varen…
Afscheid nemen enzo… niet leuk, zacht gezegd.

Tegen de avond arriveert Harris met de auto van Francisca, ze stapt hier af om weer in Lissabon te embarkeren.

Beetje natte wangen wij allebei, Tezz heeft wel een reisje voor de boeg.
Ik zie meer natte wangen (bij Piet Hein en Conny). Hoe zat dat ook al weer met die Schreierstoren??

Cees en Josée komen als echte die harts aan boord om s’nachts uit te zwaaien,
Francisca vertrekt.
Nog even de edele delen snel in het sop, morgen weinig tijd.

Rust en vree op de Contentezza, “comming events cast their shadows before”

Maandag 30 mei Vlissingen - Boulogne sur mer.

Om 01.45uur worden van het flottielje contactsleutels omgedraaid, walstroomkabels ingehaald, springen (landvasten) losgeknoopt en navigatieverlichting ontstoken.
Het vibreert een beetje in de haven.

Voetgangersbruggen worden weggedraaid, “klaar voor en achter” Cees en Josée houden af.

Tot ziens op de Azoren klinkt het tegen de hoge sluismuur, raar idee.

Door het muizenkutje, wat ze hier haveningang noemen, glijdt Tezz de havenkom uit de Westerschelde op.
Schuim, schuim, overal betonblokken water waar Tezz doorheen moet.
Gelijk drie zeeschepen voor de kop die op convergerende (snijdende) koersen liggen.
Gelijk natte poten van de spanning.
Uitwijken en uitkijken is het parool en na enkele pirouettes belandt Tezz ten zuiden van de vaargeulen en zetten we koers naar Oostende op de Belzenkust.

Harris en ik hebben de eerste wacht tot 05.00 uur, daarna Jan en Piet Hein.
Wel weer een vertrouwd beeld, met Harris wachtlopen, we deelden zo menig uurtje van en naar st. Petersburg.
Wat een genot zo’n plotter.
Men stelle zich een pikdonker bos voor, vergeven van omgevallen bomen, valkuilen en hongerige wolven. De bodem is in constante beweging met 9 op de schaal van Richter.
En dan staat er beneden op de navigatie tafel een geruststellende laptop, die op groot scherm laat zien waar het bootje vaart en wat de obstakels zijn. C map gekraakte versie, dat wel.

Om 07.00 uur liggen we dwars van Oostende, Harris en ik liggen dan nog steeds in diepe slaap.
Wind en swell (nadeining) nog steeds tegen, Tezz en 4 telgen van de familie Mitsubishi
moeten er aan trekken.

Het weer is redelijk, de wind niet.
Aandewindse koers, Tezz heeft er een bloedhekel aan (ik ook!).

In de middag gebeurt het grote ongeluk, Harris heeft gladde schoenen aan en glijdt uit over de gelakte kuipbanken. Hij valt min of meer achter het roer en trapt met grote precisie de morse bediening van de motor aan gort.
Meteen begint de motor op uiterste kracht te gillen, rep en grote roer “Godnondenondeju”.

We krijgen de zaak niet onder controle, Tezz heeft speedboot neigingen; het enige wat ons rest is de motor uit te zetten.
Jan en Piet Hein trekken de morse bekabeling los en met enig trek en duwwerk en een
tie- rape lukt het om de motor op 1700 toeren te laten varen, kniptang bij de hand.

Alles gemeld bij de Shaula het flottielje schip van Paul en Yvonne. Die gelijk Fransooze (onbetrouwbare) monteurs regelen in Boulogne (die vervolgens dus niet op komen dagen).

De Shaula komt terug en attent naast ons varen en gaat ons voor de haven in.

Inmiddels ligt Jan met een bamboelat in de machinekamer het gas te regelen en luistert naar mijn gebrulde orders “vooruit, achteruit en in zijn vrij, maar een tandje vooruit”.
Piet Hein en Harris aan de landvasten. het moet lukken.

Er is een kopsteiger vrij gemaakt voor ons; vele handen bezorgen ons toch een zachte landing.

Aan de slag…

Fransozen blijven Fransozen, ze houden zich niet aan afspraken en lappen alles redelijk aan hun laars.
Wat mijn stelling maar weer eens onderschrijft, “dat alles beneden Nijmegen niet te vertrouwen is”.

Maar wij zetten ons geheime wapen in!
Ik stel Harris voor Drinkwaard in Sliedrecht te bellen, waar de motor en appendages vandaan komen.
Jan heeft de maten van de motorhandle inmiddels opgenomen, ze hebben hem.

Kitty de vrouw van Harris, (Allah moge haar naam prijzen) is bereid ondanks zware nachtblindheid en beperkte Franse geografische bekendheid de 5 uur naar Boulogne te karren om de zooi te brengen.

Dinsdag 31 mei, Boulogne s/m - Cherbourg

Onze heldin zit vervolgens om 03.00 uur achter de TomTom en breekt alle snelheidsrecords.
Klokslag 08.00 uur staat ze op de kade met de Drinkwaard spullen.

Jan en Piet Hein gaan aan de slag, Harris heeft wat uit te leggen!!!!

Ik ga maar douchen.

Het flottielje wacht een uurtje, onder hoogspanning worden zaken met gas en stuurkabels afgemonteerd.

Nieuw noodlot…een paar minuten voordat de klus geklaard is schiet Piet Hein met zijn scherpe schroevendraaier uit en steekt zich bijna dwars door zijn hand.

Dus die medicijnkist van Cees en de aanwezige gepensioneerde flottielje huisarts (winnend woord bij scrabble) bieden soelaas met antibiotica, met een peesontsteking lig je gelijk 5 dagen in het ziekenhuis.

Het was nou ook niet gelijk nodig P.H. de stigmata van Golgotha te bezorgen.

Maar er is nog meer ellende… Ik loop langs de kade en zie dat Tezz een aardige aanvaring heeft gehad, het boord en potdeksel zijn ingedrukt, het naambord beschadigd.
Jezusminezus wat nou weer…
Piet Hein en Jan bekennen bedremmeld dat ze op de Westerschelde een ton geramd hebben, gewoon een kwestie van niet opletten, dit is voor mij echt balen.
Ze bekennen mij, dat ze het mij niet vertelden omdat ik ook al die handel aan mijn harsens had.
Nou ja, schade herstellen in een volgende haven, Jan heeft gouden handjes en Piet Hein kan er ook wat van…

Shit happens….

Een schip vaart als laatste met de tong uit de mond uit Boulogne uit; het is mooi weer.
De oude Duitse bunkers op de havenhoofden hebben een surrealistisch trekje..